Mofeu.eu - Blogs

Το κουστούμι της Μετανάστευσης...

OriAn... — Sat, 26 Nov 2011 15:08:58 GMT

Είναι ακόμα ένα κουστούμι που δεν φτιάχνεται one size, αλλά οφείλει να υπολογιστεί πως υπάρχουν διαφορετικά νούμερα ανάλογα με τους λόγους που ο καθένας θέλει να χωρέσει μέσα αλλά και τις συνθήκες που τον περιβάλλουν.

Σε αυτό το φόρουμ, κατά καιρούς, βρισκόμαστε στην κατάσταση να πρέπει να εξηγήσουμε την ύπαρξή μας και τις εμπειρίες μας κατά τις ανάγκες του καθένα (το νούμερο του δικού μας κουστουμιού), αλλιώς είμαστε �κάπως�. ΕΜΕΙΣ=μετανάστες, σε ΣΑΣ=κάποιους που δεν έχουν την εμπειρία της μετανάστευσης αλλά σε ότι διαβάσουν επιθυμούν να πεις αυτό που θέλουν να ακούσουν, λες και είμαι �εγώ� η δύναμη που θα αποφασίσει για αυτούς ειδικά στις μέρες μας που η Ελλάδα γνωρίζει the darkest days της �μεταπολίτευσης� και η ευαισθησία ανεβαίνει κατακόρυφα. Εγώ (όποιος �εγώ�) είμαι external factor και θα ήταν τραγικό λάθος να βασιστεί σε μένα το πλάνο ζωής ενός άλλου. Τα σχόλια σε αυτές τις περιπτώσεις παρατηρώ θίγονται με επιλεκτική προσοχή και κυρίως στόχο να βάλλουν τον άθρωπο που τα γράφει (που τα ζει) επειδή δεν �υπενθυμίζει� σε κάθε πόστ πως καλύτερα να κοιμάσαι στο �παγκάκι� της ξενιτικάς παρά στου τόπου σου, σήμερα, ώστε να πάρει θάρρος όποιος ετοιμάζει βαλίτσες. Ακολουθούν ενίοτε προσωπικές επιθέσεις ως συνέχεια, εντελώς λάθος, αν και πιστεύω ακράδαντα πως είναι σωστό αλλά και χρήσιμο να εκφράζουμε την αντίρησή μας, έστω και αν μερικές φορές το κάνουμε έντονα. Όσο είναι στο χέρι μου επιλέγω να μην απαντώ σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς αν και έτσι κατηγορούμε ως �απαθής�. Προσωπικά είμαι στη διάθεση όλων, αλλά για �καυγάδες έξω στην πλατεία�, pliz.

Δεν είμαι σε θέση επίσης, να απαντήσω για λογαριασμό όλων των μεταναστών που κατηγορήθηκαν ή θα κατηγορηθούν στο μέλλον ως �μεταλαγμένοι� και που είναι αυτοί που μόλις χτές κάποιοι από εσάς φώναζαν με γλυκά υποκοριστικά και τρυφερότητα. Προτρέπω να σκεφτείτε όσοι γουστάρετε, πως αν αυτό (εφόσον το δεχτούμε έτσι διατυπωμένο) το παθαίνουμε όλοι, ίσως να σημαίνει πολλά περισσότερα από όσα έχετε καν αντιληφθεί. Και για να το πάω και σε άλλο επίπεδο, αν το εξετάσουμε από μια άλλη σκοπιά, είναι γεγονός πως ΕΙΜΑΣΤΕ διαφορετικοί πλέον, μέσα από την εμπειρία δεν γίνεσαι ποτέ ξανά ο ίδιος άνθρωπος (ανάλογα ασφαλώς για τι μιλάμε). Η δική μου εμπειρία και οι δικές μου εικόνες βασίζονται σε ένα περιβάλλον που έχω και στο blog του φόρουμ, παλιότερα περιγράψει. Κινούμαι σε αρκετούς χώρους, αλλά πάντα σε καθαρά ολλανδικό περιβάλλον και ΟΧΙ σε χώρους κυρίως μεταναστών, και σε αυτό το περιβάλλον βασίζονται οι εικόνες μου.

Προτείνω να μοιράσουμε τους ρόλους όποτε χρειάζεται, κι ο καθένας να κάνει αυτό που ξέρει. Κάποιοι λοιπόν να συνεχίζουν να μιλάνε με συγκρίσεις για την κατάντια της ελλάδας και να δίνουν το ζεστό και τρυφερό αντίο συνοδευμένο από τα λόγια σιγουριάς για το καλύτερο που περιμένει τους υποψήφιους, σαν καλοί �ιντερνετικοί φίλοι�� κάποιοι να μιλούν για το �μεγάλο βήμα σήμερα� που είναι κάτι σημαντικό για τα πρώτα βήματα και τη χαρτούρα� και κάποιοι, σαν εμένα που θα θεωρούσαν υποκρισία τη μείωση της αξίας και του κόστους της 'μεγάλης φυγής', να παίζουν το ρόλο του κακού και της γείωσης μια και έχουμε απομυθοποιήσει τα πάντα όσο αναφορά στο θέμα και που η θέση μου (/μας) θεωρώ πως επιβάλλει, χάρην της πληροφορίας. Εξάλλου δεν είμαστε όλοι για γλύκες και τέτοια σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε (προσωπικά τα σιχαίνομαι). Έχουμε όλοι το ίδιο δικαίωμα για προσωπική άποψη και προσωπικές επιλογές.

Γενικότερα, ξέρετε αρκετοί από εσάς πια, πως η Μετανάστευση έχει πολλές φάσεις. Την φάση της ιδέας, τη φάση της έρευνας, τη φάση της μεγάλης απόφασης, τη φάση της προετοιμασίας, τη φάση του μεγάλου βήματος, τη φάση του �ήρθα� (και τώρα?), και ένα σωρό φάσεις εγκατάστασης και προσαρμογής στη νέα ζωή� Όλες οι φάσεις έχουν ανάγκη από το χρόνο τους και αρκετά στοιχεία για να κάνουν �τη δουλειά� τους καλά. Είναι πολλά λοιπόν που μπορούμε να συζητήσουμε σαν καλά παιδιά και όχι μόνο την πολιτική κατάντια της ελλάδας σήμερα (αφορά εξάλλου άλλα threads).

Σε όσους νομίζουν πως ξέρουν καλά κάτι που δεν έχουν ζήσει κάν στη ζωή τους και βάζουν τα όρια των συγκρίσεων και του ανταγωνισμού εκεί που τους βολεύει στην οπτική, έχω το απόσπασμα μιας ταινίας, The American President.

Στην ταινία αυτή, ένας από τους υποψήφιους προέδρους της Αμερικής λέει ένα σωρό possibilities and probabilities χρησιμοποιώντας και αθέμιτα καμιά φορά μέσα για να οδηγήσει τον κόσμο στο δρόμο του, και στο τέλος υπογράφει λεκτικά: ''I am �Bob R.� and I will be the next President of America!''
Στο απόσπασμα του λίνκ που σας παραθέτω, υπάρχει η ομιλία του προέδρου που αντικρούει με την προκλητικότητα της αλήθειας, τις επιθέσεις του συγκεκριμένου υποψήφιου και υπογράφει λεκτικά: ''I am �Andrew S.� and I AM the President of America!''.

Σκέφτηκα λοιπόν, μετά από προσωπική επίθεση που δέχτηκα με χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητά μου (αθέμιτο όπλο όσο και άχρηστο), πως ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει, ότι λέμε είναι αυτό που είμαστε εμείς, και γω μπορώ να υποστηρίξω όσα έχω πεί γιατί βασίζονται σε εμπειρία και δεν αφορούν στο χαρακτηρισμό κάποιου ανθρώπου. Δεν είμαι φίλη κανενώς εδώ και δεν ψάχνω για παρεούλα. Είναι κάτι πολύ πιο σπουδαίο που θεωρώ πως κάνουμε στο κομμάτι �μετανάστευση�, που όσο αφορά στην εικόνα της ζωής του υποψηφίου εδώ αφού εγκατασταθεί πλέον, πλουτίζει μόνο με μικρές προσωπικές αλήθειες για καταστάσεις που ο καθένας μας αντιμετωπίζει, και η πραγματικότητα δεν μπορεί να χρωματίζεται όπως βολεύει αυτόν που παραπονιέται. Η χώρα της μετανάστευσης δεν έχει το ίδιο πρόσωπο για όλους, ούτε οφείλει, επίσης δεν οφελεί κάθε φορά που δίνουμε μια πληροφορία να επαναλαμβάνουμε (συγκριτικά) την τραγική κατάσταση της Ελλάδας για την οποία μόνο ηλίθιος θα διαφωνούσε σήμερα. Κι όλα αυτά, απλά και μόνο για να αντικρούσουμε το αυθαίρετο συμπέρασμα κάποιου πως ''είμαστε κατά της μετανάστευσης''. Με άλλα λόγια εγώ είμαι κατά της ''ύπαρξής'' μου.

Με λένε Orian και εδώ και δώδεκα χρόνια ΕΙΜΑΙ μετανάστρια!!!

(� σε δύο χώρες τους εξωτερικού, για να μην πω και για την εσωτερική μετανάστευση και κάνω το νούμερο 23 χρόνια από τότε που έβαλα τον εαυτό μου στο �δρόμο�. Ξέρω ακριβώς για τι πράγμα μιλάω!)

01/05/2011

TheurgiaGoetia — Sun, 01 May 2011 07:37:54 GMT

Οι πρώτες κασέτες-δώρο του μπαμπά!Τον ευγνωμονώ ακόμα που δεν άκουγε λαϊκο-σουξέδες!

Που διδάσκονται Ολλανδικά;

eviarc — Thu, 21 Apr 2011 12:47:21 GMT

Originally Posted by eviarc

καλησπέρα σας, είναι η πρώτη φορά που γράφω στο φόρουμ, ενδιαφέρομαι για να μάθω Ολλανδικά, αλλά το πρόβλημα είναι οτι βρίσκομαι Πάτρα!
θέλω να μπορώ να συννενοούμαι γιατί σκοπεύω να κάνω την πρακτική μου εκεί. όποιος μπορει να βοηθήσει ας απαντήσει!!!! (το οικονομικό είναι θέμα!!!)
ευχαριστώ πολύ!

19/03/2011

TheurgiaGoetia — Sat, 19 Mar 2011 15:54:04 GMT

Δεν θα βάλω τραγούδια ξένα,τα οποία κατ'επιλογή ακούω,αηδιασμένη από το νέο κύμα λαικοπόπ.Μόνο εκείνα που αγάπησα παράφορα.Αυτά που άκουγα μικρή.Αυτά που δε μπορούν να μεταφραστούν σε καμμία άλλη γλώσσα και αγγίζουν την καρδιά μου και με πλημμυρίζουν με αισθήματα και συναισθήματα!Ακόμα κι εκείνα που τα θεωρούμε trash ή χαβαλοσουξεδάκια έχουν μεγάλη αξία για μένα και μου θυμίζουν την αξέχαστη δεκαετία του '80 και τα παιδικά μου χρόνια...
ΥΓ...σίγουρα δεν το περιμένατε από εμένα...σας την έσκασα!

2010 - Το τέλος ενός εφιάλτη...

OriAn... — Tue, 21 Dec 2010 23:01:52 GMT

Δεκέμβριος ήδη�

Δεν είναι ο επίλογος της ιστορίας ενός έτους, για μιά φορά είναι το τέλος ενός εφιάλτη! Έστω ενός επεισοδίου από το θρίλερ-Saga που παρακολουθούμε! Κατά �ένας εφιάλτης� λιγότεροι.

Ώρα για χριστουγεννιάτικες ευχές:
Ας μην είναι Θεέ μου η μείωση μισθού μου μεγαλύτερη από όση μπορώ να αντέξω με αξιοπρέπεια�
Ας μην αρρωστήσω Θεέ μου και φέτος, δεν είμαι ακόμα έτοιμος να πεθάνω για ένα �τίποτα��
Μη μου δώσεις παιδιά καλέ Θεέ αν με νοιάζεσαι, σε τι κόσμο να τα μεγαλώσω;�

Ώρα για new year�s resolutions:
Επανάσταση! Μία και μόνη λέξη, μία και μόνη δυνατότητα! Ένας και μοναδικός δρόμος!
(Το τσιγάρο το έχω κόψει και για δίαιτα ούτε λόγος, έγινα πετσί και κόκκαλο.)

* * *
Οπτικό μου πεδίο η θέα από ένα νοτισμένο παράθυρο κάπου στην κεντροδυτική Ευρώπη� προσπαθώ να καθαρίσω το τζάμι για να βλέπω καλύτερα�

Στα σαλόνια του πολιτισμένου κόσμου συζητούν κοστουμαρισμένοι ευγενείς την τελευταία έρευνα που έδειξε τα επίπεδα γνώσης των εφήβων στα διάφορα σχολεία της δύσης, της γεωγραφικής αυτής περιοχής του πλανήτη δηλαδή, που no matter what, έχει ξεμπερδέψει με μεσαιωνικά και ιδεολογικά προβλήματα, ξόρκια και καθάρσεις με αίμα, μεταπολεμικά κατάλοιπα ή ανοικοδομήσεις και κομματικά παραμύθια. Έχουν αφαιρέσει προσεκτικά κάτω από τα νύχια τους τα υπολείματα δέρματος και αίματος και μετρούν τους λόγους για τους οποίους �δεν είμαστε στους 5 πρώτους� του κόσμου στο επίπεδο εκμάθησης! Μετρούν επίσης figures όπως την ανάτασση που επιτεύχθηκε με τα έκτακτα μέτρα που πάρθηκαν κατά την κρίση, αφού αυτά παράγουν πια αποτέλεσμα και το ηθικό του κόσμου και της οικονομίας όλο και σκαρφαλώνει ψηλότερα στο κυκλικό δρομάκι εκείνου του παιχνιδιού που λέγεται σπιράλ�

Σε πολλούς δρόμους έχει ξεχυθεί ενθουσιασμένος κόσμος κάθε ηλικίας που επιθυμεί να παίξει με χιονόμπαλες, να καταναλώσει τη μανία του για υλικά αγαθά ή να εκτελέσει την window shopping αγωγή που του πρόσταξε κάποιος θεραπευτής νους. Στρατιές δημοτικών υπαλλήλων κρεμούν εκστατικοί τις χριστουγεννιάτικες αχρηστιές στους δρόμους και τις πλατείες, χρυσαφένια μπιχλιμπίδια που θα βοηθήσουν την ανθρώπινη ματαιοδοξία μας να κάνει και αυτή τη χρονιά γιορτές.

Στους δρόμους της Αθήνας κόντρα στις απαιτήσεις της πολιτισμένης εποχής, γίνεται πάλι ανταρτοπόλεμος. Άλλη μια φορά ο αδελφός πυροβολεί τον αδελφό, λάθος που προέκυψε όχι γιατί δεν ξέρουμε αυτή τη φορά, αλλά γιατί δεν προσέξαμε που υπογράψαμε και γιατί αφήσαμε για λίγο τον τρελό της οικογένειας να μας κουμαντάρει. Κάναμε ένα πρόσθετο λάθος και το αφήσαμε να γιγαντωθεί γιατί βολευτήκαμε, τεμπελιάσαμε βρε αδερφέ, και τώρα το καταλάβαμε καθώς φαίνεται, πιάσαμε πάλι τα τουφέκια και βγήκαμε στους δρόμους να αναζητήσουμε την οδό της χαμένης οικογενειακής ευτυχίας, γιατί καλή η τεμπελιά αλλά enough is sometimes too enough!

Χρόνια τώρα αναρωτιέμαι που είναι η αξιοπρέπειά μας. Δεν μου απαντούσε. Χαμένη ήταν. Ξαφνικά, κάτι άστραψε στον ορίζοντα μακριά και� ακόμα πιο ξαφνικά ο λαός που είχε γίνει όχλος μοιάζει να αποκτάει πιο συλλογική συνείδηση, βλέπει ότι αν δεν μονιάσει δεν θα καταλήξει πουθενά και βγαίνει στους δρόμους ενωμένος. Κι άρχισαν ξανά να γίνονται θαύματα. Για πρώτη φορά εδώ και αιώνες γίνονται τα μάτια μου μάρτυρες ενός γεγονότος που με κάνει και πάλι περήφανη. Ναι, αυτό περίμενα την τελευταία δεκαετία παιδιά. Αυτοί που δεν είχαν λόγο ποτέ ως τώρα να αφήσουν την βολή τους, βγαίνουν στους δρόμους παρέα με τα αλητάκια και τα φρικιά και με κάνουν να τους καμαρώνω. Δεν υπάρχουν αναρχικοί. Αναρχικοί είμαστε όλοι. Αν δεν μας σέβονται τότε πρέπει να μας φοβούνται! Και οι θεοί και οι δαίμονες!

Μη παραμυθιάζεστε από τη στολή του προσεχτικά τοποθετημένου virtual εχθρού στην πρώτη γραμμή, εκεί στέλνουν όσους έχουν για την πρώτη θυσία. Μη χάνετε το δάσος για το δέντρο, αυτός είναι ο τρόπος του ηθικού αυτουργού να προστατεύσει τον εαυτό του, η στολή πρέπει να τον προφυλάξει χωρίς να ρωτηθεί αν θέλει, αλλιώς πάει στρατοδικείο. Όμως μια μέρα σύντομα, θα αφηνιάσει και αυτή� γιατί, οι κυβερνώντες έκαναν ακόμα ένα, φρικτό για την τύχη τους πια, λάθος. Έδωσαν λόγους να ενωθούν η αλητεία με την ευγένεια και το φρικιό με τη γοητεία, με κοινό μέγα στόχο την αξιοπρεπή επιβίωση. Κατέστρεψαν το μόνο όπλο που διέθεταν για να κρατήσουν τα ηνία ανενόχλητοι, χωρίς αντίπαλο στο φαγοπότι της δύναμης και της δόξας, και της εξουσίας. Το �διαίρει και βασίλευε� γίνεται ένα χάρτινο παλατάκι που καταρέει λίγο λίγο, όλο! Γιατί το �ενωμένοι� δεν έχει αντίπαλο κι αν τύχει κάποιος ηλίθιος ή θρασύς στο δρόμο τον κατακερματίζει!

Μα ούτε το λάθος τους δεν μπορούν να διαχειριστούν αυτοί οι άνθρωποι; Ούτε τώρα δεν αντιλαμβάνονται τίποτα; Τι κόπρα κουβαλάνε μέσα στο κεφάλι τους πια; Δεν βλέπουν τον κακό στις ταινίες και τι παθαίνει; Δεν βλέπουν ότι τον κατασπαράζει τρίζοντας ανατριχιαστικά ένα μεταλικό τέρας μέσα στο οποίο έπεσε όταν σκόνταψε και όπως του κατατρώει τα μέλη, εκείνος προσπαθεί να αδράξει το βαλιτσάκι με τη δόξα και το χρήμα που του έπεσε από τα χέρια στην προσπάθεια να αποφύγει το αναπόφευκτο� κι αντί να συνεχίζει την προσπάθεια να γλυτώσει χάνοντας την τελευταία του πνοή αξιοπρεπώς, κάνει την ακατανόητη κίνηση να πιάσει το βαλιτσάκι� τη χίμαιρα�
Μα τι να το κάααααανει εκεί που πάειιιιιι;;;!!!!!!!;;;;
Μα τι μάνα τον γέννησε;
Μα τι κόλακες ζούν γύρω του και δεν τον αφήνουν να δει σε καθρέφτες;

Τελικά, δεν θα κάνω καμιά ευχή φέτος για το καλό, ούτε για το τέλος του έτους και την αρχή του επόμενου. Θα ευχαριστήσω για μια φορά! Θα ευχαριστήσω την πλάση που τυχαίνει και συμβιβάζονται οι στόχοι μου χωρίς δόξα ώστε να μη χάσουν την ψυχή μου, που γεννήθηκα θνητή και θα πεθάνω κάποτε ήσυχα σαν όποια άγνωστη ύπαρξη, που ευτυχώς �τότε- δεν θα κουβαλάω στην πλάτη μου τον ηθικό αυτουργό για τον αργό και βασανιστικό θάνατο ενός ψυχικά κατακρεουργημένου λαού και που δε θα με βλαστημά κανείς για την ανικανότητά μου να τιμήσω το έλασσον για το οποίο γεννήθηκα. Την αξιοπρέπεια!

Επάγγελμα ''Γιός''

OriAn... — Fri, 10 Dec 2010 16:03:06 GMT

Το φετινό καλοκαίρι, επειδή ήταν Big Fat και Greek μου έδωσε τόσα πολλά... θα σας ευγνωμονώ συνέλληνες και μη για το γέλιο, τις ιδέες και κυρίως την ευκαιρία που μου δώσατε να καταγράψω πάλι κάποιες διαχωριστικές γραμμές στο υποσυνείδητό μου. Έτσι χωρίς ενοχή πια, χρόνιες πεποιθήσεις μου που βασίζονταν σε παιδικές εικόνες μεταφρασμένες με δικό μου τρόπο, έγιναν επιτέλους λόγια και εύκολα πλέον πήραν τη θέση τους στο ντουλαπάκι των πιστεύω μου... τη σωστή τους θέση. Στον πάτο, κάτω από το ράφι με τα παπούτσια.

Ιδού ένα παράδειγμα...

Επί χρόνια και κυρίως όσο ήμουν μικρή κι ανόητη και συναναστρεφόμουν τον σχολικό μικρόκοσμο, μου δημιουργήθηκε η πεποίθηση ότι αιτία της κακογουστιάς των ανθρώπων είναι η οικονομική τους αδυναμία. Έτσι μεταφραζόταν η εικόνα του τότε και του εκεί. Και όταν λέω κακογουστιά ξεκινώ από το υλικό που μας περιτριγυρίζει (ρούχα, σπίτια, αυτοκίνητα) και καταλήγω στα πιο άυλα (συμπεριφορά, χαρακτήρας, απόψεις, επιλογές, κτλ). Νόμιζα ότι οι έχοντες δεν είχαν τις ίδιες καθημερινές σκοτούρες και έτσι είχαν το χρόνο, να καλλιεργήσουν την εμφάνισή τους, το χαρακτήρα τους, τις απόψεις τους, τις επιλογές τους (μη με κοιτάς ειρωνικά ή υποτιμητικά τώρα... παιδί ήμουν! Άσε που δεν αποδείχτηκα και τότε ποτέ σωστή, αλλά λέμε...).

Χα, εδώ και χρόνια (και βάλε) στον κόσμο των μεγάλων, ζω για να διαψεύδεται αυτή η παιδική μου πεποίθηση 359 φορές το δευτερόλεπτο (ξέρω, αυτή η ταχύτητα χτυπάει κι ένα Guinness). Η ηλιθιότητα, η κακογουστιά, ο μπιπ-κακή-λέξη-χαρακτήρας, η ξερ-όλα συμπεριφορά... όλα αυτά τα κακόγουστα, αν δεν είναι περιστασιακά και τυχαία για μια φορά, ένα ατόπημα ενός λεπτού στη ζωή μας που δεν θέλουμε να επαναληφθεί και ντρεπόμαστε για αυτό -κι επιβάλλεται να μας συγχωρείται- τότε είναι κληρονομημένα κομμάτια της καθημερινότητας και της ζωής των κατόχων τους, καταγραμμένα στο DNA τους, που ούτε φαίνεται να ντρέπονται για αυτά, ούτε αντιλαμβάνονται στην πραγματικότητα την ανάγκη να τα αλλάξουν ή να τα βελτιώσουν... και κυρίως δεν έχουν να κάνουν με την οικονομική τους επιφάνεια διαπιστώνω πια, αλλά με το κομμάτι του χαρακτήρα τους που δεν εξελίσσεται βελτιούμενο συν τω χρόνω... γιατί τελικά η ευπρέπεια, η σοβαρότητα του νου, ο σεβασμός... θα πρέπει να έχουν να κάνουν με γονίδια δυνατά που στα φύτευαν οι υπεύθυνοι μέσα σου από πριν γεννηθείς και όχι με learning behaviours (για να ανατρέψω και τους μεγάλους κλασσικούς της ψυχολογίας).

Ένα τέτοιο ''κουνούπι'' με περιτριγύριζε όλο το καλοκαίρι και όσο και αν το απέφυγα, με την προτροπή φίλου κατέληξα να αποδεχτώ επισήμως ότι το κακόγουστο επάγγελμα ''Υιός'' ( και κόρη, και κόρη) υπάρχει και στην εποχή μας!!! Και είναι μια χαρακτηριστική κακογουστιά που σε αντίθεση με τα (παρελθοντικά πια) πιστεύω μου συντηρείται με το χρήμα και ουχί εξαλείφεται!

Έβλεπα το κορίτσι της παραλίας να τρέχει προς το μέρος του ντυμένο με αέρινο βραζιλιάνικο ''τίποτα'' και νόμιζα πως ο συνδυασμός πρό των οφθαλμών μου ήταν μια αστεία καλοκαιρινή φάρσα του υποσυνειδήτου μου, μετά τον πολύ ήλιο που είχα φάει στη μάπα όλη μέρα παρατηρώντας ανθρώπινες (και μη) συμπεριφορές και ένιωθα και κάποιες ανούσιες τύψεις που σας παρέσυρα σε κακές σκέψεις γράφοντας γι� αυτά.

Προσπαθούσαν ώρες ατελείωτες να με πείσουν ότι είναι αληθινά πρόσωπα βγαλμένα μέσα από τη ζωή και δεν το πετύχαιναν. Δεν το πίστευα. Κατέληξα στην έγκυρη μέθοδο του μαδήματος μαργαρίτας για να μάθω: είναι-δεν είναι-είναι; Και έβγαινε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αληθινά. Και εμπιστεύτηκα τις μαργαρίτες.

Και έφτασε μια στιγμή να με πείσει για το αντίθετο. 27 δευτερόλεπτα και μια φράση, βγαλμένη από τα χείλη έμπειρου επαγγελματία ''Υιού''.

Το σοφό στόμα τού σκληρά ξε-κουραζόμενου τέκνου είπε: ''μου έδωσε ο μπαμπάς μια εταιριούλα δώρο στο Μονόπολι-της-πραγματικής-ζωής κι εγώ κάνω παιχνίδι με τους ανθρώπους της και την υπομονή τους, να δούμε τι θα γίνει''.

Ανοιγόκλεισα τα μάτια. Δεν κοιμόμουν. Δεν ήταν όνειρο. Τσίμπησα το χέρι μου... δεν ήμουν σε άλλη διάσταση... ένιωθα, έβλεπα, άκουγα κανονικότατα. Το είπε! Υπάρχουν μάρτυρες.

Πέρασα από διάφορες χώρες, γνώρισα ανθρώπους κάθε κοινωνικο-εγκεφαλικής κατηγορίας, αλλά αυτό δεν το είχα ξανακούσει live και με τόλμη. Είναι μια εμπειρία με έντονα και μπερδεμένα συναισθήματα σας τ΄ ορκίζομαι. Καλά φήμες υπήρχαν δεν είμαι άσχετη, τις είχα ακούσει. Αλλά οι φήμες είναι φήμες, λες μπορεί να είναι και ψεύτικες ή υπερβολικές. Άλλο να το ακούς. Και ζω ''αεί διδασκόμενος''... έμαθα κάτι σπουδαίο πάλι, ότι αυτό που νόμιζα κακόγουστη υπερβολή, το επάγγελμα ''Υιός'' υπάρχειιιιι... oh, yeahhhhh...

Ιδού:
� Ξεκινάει τη μέρα του πριν την ανατολή, μετά πάει για ύπνο...
� Ξυπνά αργότερα μέσα στη μέρα σωματικά (το εγκεφαλικό ξύπνημα αδυνατώ να το εξακριβώσω και να σας μεταφέρω την πληροφορία με σιγουριά) και ντύνει την ανύπαρκτη προσωπικότητά του με επώνυμα κουρέλια για να αποκτήσει υπόσταση.
� Κοιτάει πίσω από σκουρόχρωμη διάσημη βιτρίνα αφού το eye-to-eye τον πονάει στο μυαλό ή τον εμποδίζει να εστιάσει με ευγενικοφανή επιλεκτικότητα.
� Χαζοχαμογελάει σε όποιον του αφήνει 3 ευρώ (του είπαν ότι αυτό το ''όποιον'' το λέμε και ''πελάτη''), όχι γιατί χρειάζεται κέρδη ασφαλώς (μην τρελαθούμε, αυτά τα παρέχει ο μπαμπάς!), αλλά γιατί του είπαν τα άλλα παιδιά ότι είναι good PR και πολύ ΙΝ Fashion να είσαι φιλικός προς τον πελάτη σου.
� Διαλαλεί ψιθυριστά σε αυτιά που θέλει να τον εγκρίνουν το τελευταίο ταξίδι του στη χώρα των Hummer, αφού του είπαν οτι δυνατά δεν είναι tre-chic για την υστεροφημία του... (αλλά δεν του είπαν οτι στη χώρα των Hummer πάει και η κουτσή Μαρία, άρα τζάμπα κόπος το εφέ... σκατοεποχή! Που έχεις μπλέξει!).
� Ντάξει, κουβαλάει παραμάσχαλα και το ξανθό σουβενίρ που απαιτείται (αυτό με το βραζιλιάνικο ''τίποτα'' στον πισινό), ΑΝ δεν είναι απασχολημένος με κάνα φιλαράκι με το οποίο ξεκινούσαν μαζί τη μέρα τους το ξημέρωμα που προηγήθηκε, σερκιουλάροντας χρήμα -για την τόνωση του ηθικού της οικονομίας...
� Ξέρει πως να φερθεί στους συνεργάτες του... κάθεται πίσω από ένα φορητό μέσο σύγχρονης επικοινωνίας και κάθε 39 δευτερόλεπτα κουνά το κεφάλι σε ένδειξη ''ακούω και συμφωνοδιαφωνώ με την ταπεινή Σου ύπαρξη, αστέ εργάτη''... ''Τιιιι;;;;;; Ψωνίζεις ΚΑΙ ΣΥ τα ότι-θες-σου με χρήματα που ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ;;; Αυτό είναι προνόμιο δικό ΜΑΣ! Απολύεσαι!''
� Κατά τα άλλα δουλεύει σκληρά όση μέρα απέμεινε, με πρόσωπο και σώμα στραμμένα προς τον ουρανό, με χέρια και πόδια σε πλήρη διάταση κι εκτεθειμένα τα απόκρυφα, ξεραίνοντας τα κύτταρα των αεραγωγών του, που δονούνται χτυπώντας το πίσω μέρος του λαιμού του ρυθμικά �ευτυχώς δεν έχει καμιά γέφυρα τριγύρω αν και πολύ φοβάμαι για το κτίριο πια- με αποτέλεσμα την πετυχημένη θορυβώδη αναπνοή (=επιστημονικά το ροχαλητό), πάνω σε κάποια ξαπλώστρα κάτω από τον μεσογειακό καλοκαιρινό ήλιο... (καλά το χειμώνα, έχω εύλογη απορία, πως βολεύεται κάτω από το φοίνικα αφού βρέχει; Αλλά τι λέω... το σκηνικό πρέπει να μένει ίδιο, τον τόπο αλλάζει πιθανά μετακομίζοντας στο από κάτω ημισφαίριο, ώστε η θορυβώδη αναπνοή να παραμείνει αυθεντικά ένα αποτέλεσμα που προκύπτει κάτω από τον καυτό ήλιο).
� Α! Έχει και άποψη για το πως πρέπει να δουλεύεις ΕΣΥ! Κι αυτό το ξέρει, από εμειρία προσωπική. Τό 'χε δει σ' ένα όνειρο τις προάλλες που το πέρασε για εφιάλτη, άσε έντονη εμπειρία!
� Τέλος... Ήθελα να γράψω κι άλλα, αλλά η πολύωρη και έντονη απασχόληση με τα παραπάνω δεν του αφήνει περιθώρια για άλλες δραστηριότητες ή χόμπι και με αφήνει χωρίς υλικό.

Όπως και να 'χει, ''Υιέ''... nice to have met you� ευχαριστούμε που υπάρχεις για να δίνεις αξία στα αντίθετά σου. Αλλά μπορεί να μην είσαι εντελώς άχρηστος αφού δίνεις ένα σπουδαίο παράδειγμα. Αυτό του προς αποφυγήν!

Σε φιλώ γλυκά και σου εύχομαι καλή σταδιοδρομία στην απαιτητική καριέρα που επέλεξες!
Δεν την επέλεξες; Άχουτοοο μωρέεεε...

Το El Greco κορίτσι της παραλίας εν έτος δύο χιλιάδ.&τόσο

OriAn... — Thu, 25 Nov 2010 22:45:28 GMT

Μπορεί τα αρσενικά να παραμένουν σταθερές αξίες ντυμένα με μαυρισμένο δέρμα, αντρίλα και σαγιονάρα, αλλά το μέσο ελληνικό κορίτσι της παραλίας του σήμερα περιφέρει πια 'million dolars looks' (ποιά κρίση!?) πάνω από την άμμο ή του γυαλού τα βοτσαλάκια και το κάνει και καλά.

Ξανθιά ως τη ρίζα ή με τεχνητή νοημοσύνη είναι κούκλα, προκλητική και πατάει επιμελώς και εσκεμένα αγορίστικες καρδιές με τα δίσολα δεκαπεντάποντα, με λεπτά κορδονάκια σε έκδοση παραλίας Louboutin ή τα Manolo της, που ειλικρινά δεν ξέρω ούτε ποιός της τα αγοράζει, ούτε ποιός της τα συντηρεί! Αναρωτιέμαι... Ορκίζομαι όμως οτι είναι αυθεντικά όπως και τα τζαμάκια πίσω από τα οποία κρύβει το multi scanning βλέμμα της.

Γκρινιάζει συνεχώς οτι είναι μόνη και αναζητεί εντατικώς τον άξιο δότη, τον έμπιστο μελλοντικό πατέρα που θα συντελέσει στη δημιουργία των κλώνων της, αλλά γυρίζει προκλητικά να κοιτάξει τα υπολείμματα καρδιάς που άφησαν τα φονικά τακούνια στην άσφαλτο πίσω της, φτύνει τον λεκκέ τσαλακώνοντας το γατίσιο μυτάκι και συνεχίζει να κουνάει το προκλητικό πισινάκι της παγαίνοντας προς το στόχο.

Α! Να και η απάντηση στην τελευταία μου απορία! Είναι το στρουμπουλό αγόρι εκεί απέναντι -κάτω από την ομπρέλα παραλίας μην τύχει και καεί από της αδηφάγες ακτίνες του θεού ήλιου- που η ανασφάλειά του και τα κόμπλεξ του δεν το αφήνουν να διαχειριστεί σωστά το παραδάκι του μπαμπά, απόγονου θαλασσοπόρων ή γρεκών κροίσων που τρεις γενιές τώρα προσπαθούν εντατικά και αδυνατούν να πετύχουν το ποθητό. Οι άτιμες οι χρυσές λίρες του προ-προ-προπαππού είναι ατελείωτες! Και μυρίζουν...

Κάτω από την ξαπλώστρα του έχει στοιβάξει με προσοχή ντάνες από κουτιά παπουτσιών -το νέο φετίχ της θηλυκής μοδώς- με ονόματα σχεδιαστών διεθνούς jet set σε περίοπτη θέση -για να σιγουρέψει τη συντροφιά της βραδιάς- και στο τραπεζάκι δίπλα του ιδρώνει μέσα σε παγωνιέρα ένα μπουκάλι έργο μοναδικής τέχνης με ροζαλή μπουρμπουλένια απόλαυση, έτοιμη να ξεδιψάσει το 'μωρό' του...

Ο στρογγυλός πισινούλης πίσω από το μικροσκοπικό βραζιλιάνικο κάλυμμα του τρέχει χαρούμενος και γελαστός προς τα κεί.

Ποιά χημεία, ποιοί έρωτες, τι ανοησίες; Εσύ χρυσό μου ζεις ακόμα στην προηγούμενη εποχή και συνεχίζεις να πιστεύεις στεγανά και φούμαρα against all odds, πως οι έρωτες έχουν αγνά κίνητρα και πως ακόμα μπερδεύουν τις εκκρίσεις των επινεφριδίων με τους άτσαλους χτύπους της καρδιάς.

Λάθος!

Η σύγχρονη, γενετικά βελτιωμένη και κατάλληλα εκπαιδευμένη ελληνίδα κουκλάρα, έχει να σου διδάξει πολλά και ουσιαστικά για το σύγχρονο τρόπο ζωής, δράσης και επιλογών κι αφήνει τα μάτια, την καρδιά και τα επινεφρίδια κατά μέρους, για να ασχοληθεί με το μυαλό και να το δεί πιο 'λογικά' το θέμα.

-> Βρες τον κατάλληλο στόχο, όπλισε το μέσο ρίψης σου και δώς του να καταλλάβει πριν βγεί από τη νάρκη, γιατί τα μανικούρ, τα πεντικιούρ, τα αξεσουάρ, τα λέϊζερ, τα εξτένσιονς και τα ζόρικα τουρλωτά χειλάκια, δεν παρέχονται σε κέντρα εθελοντικής εργασίας, ούτε στον Αγροτικό Συνεταιρισμό ή την Ένωση στην οποία διαθέτεις εκπτωτική κάρτα μέλους.

Σύγχρονη ελληνίδα κουκλάρα που κάνεις τις οικονομικές κρίσεις και τα ΔΝΤ να ιδρώνουν από ακατάσχετη επιθυμία κοιτώντας σε, ήρθα να σου μάθω 'ζωή' και με τάπωσες!

Ξέρεις πολύ καλά καί τι θέλεις καί πως ακριβώς να το πάρεις!

Σε κοιτώ έτοιμη να ενδώσω και γώ στον πειρασμό της πρόκλησης που ξεχειλίζεις από κάθε πόρο σου και προσπαθώ να θυμάμαι οτι το στόμα μου, που ξέμεινε μετέωρα ανοιχτό από την έκπληξη που ένιωσα βλέποντας σε, είναι καλύτερα να το διατηρώ κλειστό. Όχι για να υποκούσω σε αμφισβητούμενα σαβουάρ βίβρ γαλόφωνων ελλήνων εμπνευστών, αλλά κυρίως γιατί στρατιές θρεμένες μύγες παραμονεύουν καλοκαιριάτικα και γω είμαι αντιρρησίας χορτοφάγος!

Do u l�ik φροϋλάιν th� Gris?

OriAn... — Wed, 24 Nov 2010 13:44:52 GMT

Έχω την τύχη να έχω γεννηθεί σε έναν υπέροχο ελληνικό τόπο. Ένα νησί που με μεγάλωσε με όλες τις εικόνες που απαιτεί το ''zorba the greek'' manual.

Πολύ καλοκαίρι, πολύ ήλιο, γυμνά πόδια -ή και σώματα ενίοτε- πάνω στην πυρωμένη πέτρα, πολύ ελιά, κυπαρίσσι και μπουκαμβίλιες γύρω γύρω... και θάλασσα. Θάλασσα κι ατέλειωτο γαλάζιο δεξιά, αριστερά, ψηλά, παντού...

Η εικόνα τελευταία (όσο 'τελευταία' μπορεί να χαρακτηριστεί το μεταπολιτευτικό διάστημα σε τούτη τη χώρα) δέχεται έντονες εξωτερικές επιρροές και οι ισσοροπίες έχουν ψιλοανατραπεί αλλά υπάρχουν πάντα οι σταθεροί παράγοντες που σώζουν την κατάσταση.

Από την μία λοιπόν οι ασταθής παράγοντες που πανεύκολα επηρεάζονται... ας πούμε η οικονομία, με τόση θάλασσα να την περιτριγυρίζει, βαράει προκλητικά μακροβούτια στο ατέλειωτο γαλάζιο και παρασύρει στο διάβα της άλλους σημαντικούς και ζωτικούς παράγοντες όπως η οργάνωση, η ανάπτυξη, οι στόχοι, σε μια ατέλειωτη εξευρεύνηση του βυθού. Σε κάποια παιχνίδια πρόκλησης των ορίων δε, μένει ορισμένες φορές περισσότερη ώρα κάτω από την επιφάνεια με αποτέλεσμα κάποιες μόνιμες βλάβες των οργάνων και ανωμαλοποίηση της γενικότερης λειτουργίας.

Αλλά ευτυχώς από την άλλη οι σταθεροποιητικοί παράγοντες σώζουν μια κατάσταση ή μια χώρα στην περίπτωση μας... με επικεφαλή εκείνον που σταθερά ανθεί κόντρα στην πτώση κάθε άλλου ζωτικού παράγοντα και που με κάνει να ανατριχιάζω σύγκορμη από εθνική υπερηφάνεια και με γεμίζει θάρρος για το αύριο. Το αθάνατο ελληνικό καμάκι των αθάνατων ελληνικών προτεταμένων τρικεφάλων, τετρακεφάλων, στηθιαίων και άλλων περιφερειακών μυώνων που δουλεύτηκαν ολόκληρο χειμώνα σκληρά και επίμονα για να ανταπεξέλθουν στο δύσκολο καλοκαιρινό έργο τους μέσα στο λιοπύρι.

Μια σταλιά από τη φύση του (που δεν ήταν τόσο απλόχερη στο μπόϋ του όταν τον γέννησε όσο σε άλλα στοιχεία του 'χαρακτήρα' του) το σκουρόδερμο ελληνικό αρσενικό αλωνίζει ολημερίς τις παραλίες για να ψαρέψει ξανθά δίμετρα πόδια, μεγέθους 75-cup-D, στα οποία φιλοδοξεί να διδάξει τι εστί �lav mi beib� μετά το ηλιοβασίλεμα, την ώρα της ανάπαυλας. Τότε που οι ρυθμοί του εγκεφάλου αλλάζουν τέμπο και που ότι γυαλίζει δεν μπορείς να ξέρεις έτσι και αλλιώς αν είναι χρυσός, όχι πριν το ξημέρωμα. Όχι πριν το φώς του ήλιου εμφανιστεί ξανά στον ουρανό για να διαλύσει ψευδαισθήσεις και δολώματα.

Πως είναι δυνατόν τώρα, ένα τόσο δα κορμί που λογικά ακόμα και το self esteem του το εγκαταλείπει το μεγαλύτερο κομμάτι της μέρας -γιατί και κείνο βαριέται τόση εγκεφαλική στασιμότητα- να φορτώνει μούσκουλα και μελανίνη και βρέξει χιονίσει να είναι εκεί, πάλι, ασταμάτητα στις επάλξεις, έτοιμο για υπόσχεση, έτοιμο για δράση, έτοιμο για ''remember my name babe, you will be screaming it later'', δεν έχω ειλικρινά καταλάβει.

Η οικονομία γλυστρά, η οργάνωση ψάχνει το βαθύτερο νόημα της ύπαρξής της, οι 'στόχοι' γίνανε δέκτες σφεντονιάς από έμπειρο αλητάκι και μας τελειώνουν ένας-ένας, η ανάπτυξη ψυχοραγεί... και το αθάνατο ελληνικό καμάκι χωρίς ένα ευρώ στην τσέπη του, φορτώνει αισιόδοξα τους τρικέφαλους, φουσκώνει τους στηθιαίους, φοράει το ξυπνητήρι της γιαγιάς στο βραχίονα και βγαίνει και σήμερα να υψώσει το ηθικό της ελλάδας.

Αν δεν τον έχεις δει ακόμα κοίτα ξανά. Σε παρακαλεί με τo σκaτi του μισόκλειστο βλέμμα...

Τώρα θα τον αναγνωρίσεις από το επιμελώς νωχελικό περπάτημα γύρω από την ξαπλώστρα του ή από το τελετουργικό ξύσιμο του αριστερού ώμου από το αντίθετο χέρι -καθώς παρατηρεί κάάάτι στο απέναντι κενό- με τεχνική ακριβείας που διδάχτηκε από τους προκατόχους του ώστε να αναδυκνύει με μια κίνηση μούσκουλα καλοδουλεμένα που αλλιώς θα έμεναν στην αφάνεια. Και θάταν λυπητερό!

Αθάνατη δίμετρη ξανθιά θεά μου της Σκανδιναβίας, δώσε σημασία στο λόγο που ξεχειλίζει από το φλύαρο κορμί του, έστω και αν με δυσκολία κρύβει πια τα ψίγματα κοιλιακής κυτταρίτιδας που αφήνει στο διάβα του το άφθονο αλκοόλι των ντίσκο που σε γύρναγε κάθε βράδυ.

Αφουγκράσου!

Και μην ξεχνάς, το ζήτημα δεν είναι τι έχει αλλά τι σε έπεισε μες τη νύχτα οτι διαθέτει και η επιτυχία της αποστολής του κρίνεται από το αν πιστέψεις τελικά οτι είναι ο 'θεός σου', που θα θυμάσαι και θα νοσταλγείς τους κρύους χειμώνες του βορρά σου και για πάντα... και θα ανατριχιάζεις στην ανεξίτηλη ανάμνηση που σε πέταξε αντρίκεια κι άγρια πάνω σ� ένα βράχο και σε δίδαξε αρχαία ελληνικά ένστικτα τραγουδώντας σου ''do u lάik μαντμουαζέλ δ� Gris?''

ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

matthildi73 — Wed, 24 Nov 2010 13:43:58 GMT

Καλώς σας βρήκα λοιπόν.Μας εύχομαι καλή αρχή,καλή συνεργασία και κυρίως καλά ξεμπερδέματα,μιας και όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει.
Θα προσπαθήσω όσο μπορώ να σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου,από την 6χρονη παραμονή μου στην Ολλανδία και να μοιραστώ μαζί σας οτι μπορεί να σας φανεί χρήσιμο,
Ματθίλδη.

Πώς μπορεί να πάει κάποιος στο Βέλγιο?

tsatso — Fri, 12 Nov 2010 13:19:18 GMT

Για να πάει κάποιος να μείνει στο Βέλγιο γνωρίζοντας μόνο αγγλικά είναι εύκολο? Κάποιοι είπανε πως όταν πας να εγκατασταθείς εκεί κάνεις κάποια υποχρεωτικά μαθήματα για τη γλώσσα που διαρκούν 3 μήνες κ μετά προσπαθούν να σε βρουν δουλειά. Αν μέσα σε αυτό το διάστημα δε μάθεις τη γλώσσα σε διώχνουν. Αληθεύει ή όχι?

Στην Ελλάδα Γερμανοί, στη Γερμανία Έλληνες!

Mika — Sat, 06 Nov 2010 06:49:24 GMT

Kαλημέρα σε όλους!!!
Θέλω να ευχαριστήσω καταρχήν τους δημιουργούς του forum, γιατί ήρθε στη ζωή μου τη πιο κατάληλη στιγμή(βλέπε απελπισία).Τελικά δεν είμαι μόνη??
Θα σας πω λίγο και τη δική μου ιστορία.
Πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια γνώρισα ένα νέο, Έλληνα της διασποράς.Γεννήθηκε στη Γερμανία, σπούδασε εκεί, αποκαταστάθηκε οικονομικά και ένιωσε την ανάγκη να έρθει μόνιμα στην πατρίδα των γονιών του,μια πατρίδα που ήξερε μόνο απο τις διακοπές και τις διηγήσεις των δικών "σαν την Ελλάδα πουθενα".Παντρευτήκαμε και αποκτήσαμε δύο παιδιά. Όλα στην αρχή ήταν ιδανικά.Ναι μεν η ανοργανοσιά και η σύγκριση με τη Γερμανία αδιανόητη, όμως είναι Η Πατρίδα. Ώσπου αρχίσαμε να επενδύουμε στη χώρα μας, σε ακίνητα και επιχειρήσεις, πρωτοποριακές θα έλεγες για την Ελλάδα.Π.χ. εξοπλισμός γκολφ. Θεωρώντας πως κάποια στιγμή η Ελλάδα θα αναγκαστεί να πουλήσει και κάποιο άλλο μοντέλο τουρισμού (βλέπε Τουρκία), όχι μόνο ήλιο ,θάλασσα και σουβλάκι.
Όνειρα απατηλά!!!!
Όχι μόνο δεν επιδοτήθηκα (τι λέω τώρα), λόγω έργων του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε μου κλείνουν τη είσοδο Μάιο μήνα λέγοντας μου το κλασσικό " Τα παράπονα σας στον υπουργό".
Πόσο ηλίθιος μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος που έρχεται να επενδύσει στη χώρα αυτή??
Τώρα πουλάμε τα πάντα και φεύγουμε με δύο παιδιά !!
Η πίκρα μας πνίγει και τους δύο.Δεν διεκδήκησα ούτε θέση στο δημόσιο ούτε ποτέ συμβιβάστηκα με την ελληνική πραγματικότητα.Το δικαίωμα μου στην εργασία με δικά μου χρήματα θέλησα.
Θα κρατήσω την πατρίδα μου στην ψυχή μου όπως θέλω ΕΓΩ.
Ετσι κι αλλιώς στην χώρα μας, Γερμανούς μας έλεγαν.Τουλάχιστον στην Ολλανδία θα μας Έλληνες.
Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.

Zω στην κεντρική Oλλανδία, τα υπόλοιπα είναι perspective

OriAn... — Fri, 05 Nov 2010 13:24:08 GMT

Δε ζω στον επαρχιακό βορρά (Groningen) που το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ο πιο αγροτικός τρόπος ζωής και η πιο �βλάχικη� (με ελληνικά κριτήρια) χρήση της γλώσσας, με τις ανάλογες κοινωνικές συνήθειες στην καθημερινότητα, ούτε ζώ στο νότο (Maastricht) την αρκετά θρησκευτική-καθολική όπως έχω καταλάβει κοινωνία των συνόρων με το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο. Δεν ζω σε μια μεγάλη πόλη, επίσης (Άμστερνταμ), όπου ο κόσμος χάνεται ή κινείται και φέρεται αλλιώς, όπως σε όλες τις μεγάλες πόλεις (αν και το Αμσ. φιλοξενεί περίπου 1,2 εκ. ανθρώπους). Ούτε ζω κοντά στα polders (περιοχή κοντά στη θάλασσα, βορειδυτικά) όπου ο κόσμος μαστιγώνεται από τους ανέμους και φυλάει τα �νερά� το μεγαλύτερο μέρος του έτους� Ζώ στην κεντρικότατη Ολλανδία, στα προάστια θα έλεγα (με βάση ελληνικά δεδομένα, κομώπολη) της τάξης των 5 χιλιομέτρων έξω από το κέντρο της Ουτρέχτης και με αριθμό κατοίκων ίσως και 30+χιλιάδες�

Οι συναναστροφές μου είναι ολλανδοί, γιατί έτσι έτυχε και γιατί έτσι επέλεξα. Επειδή έχω ξαναπεί ότι η φιλοσοφία μου σαν �μετανάστης� ήταν �στη Ρώμη φέρεσαι σαν Ρωμαίος� και επειδή δεν αντέχω την προκατάληψη και την απόριψη που είναι τα κύρια χαρακτηριστικά στα γκέτο, εμφανώς διάλεξα να κοινωνικοποιηθώ ανάμεσα σε ολλανδούς. Αλλά η περιοχή και ο τρόπος που ήρθα, μόνο εκεί θα με οδηγούσαν έτσι και αλλιώς.

Ο κοινωνικός μου περίγυρος λοιπόν είναι αρκετά ολλανδικός (με ελλάχιστες εξαιρέσεις αφού δεν είμαι και ρατσίστρια) αλλά βάση των παραπάνω, ένας περίγυρος με τις ιδιαιτερότητες του κέντρου, της περιοχής που τη διασχίζουν καθημερινά χιλιάδες κόσμου από νότο για βορρά και το αντίστροφο, από Ολλανδία για Γερμανία και το αντίστροφο, η γεωγραφική περιοχή που γύρω της συνοστίζονται οι πολυεθνικές με ότι αυτό συνεπάγεται, κτλ. Ένα κέντρο λοιπόν σε κίνηση, διεθνοποιημένο αν και όχι σαν το Αμστερνταμ, την πρωτεύουσα που απέχει λιγότερο από μισή ώρα, ούτε σαν τη Χάγη την διοικητική πρωτεύουσα� Η Ουτρέχτη είναι η επαρχία του κέντρου που η θέση την καθιστά μπροστά στις εξελίξεις, αρκετά επαρχιακά για να ζείς ακόμα ήσυχα και αρκετά κοντά σε όλη τη χώρα, αφού σε δύο ώρες είσαι στο βορειότατο Groningen, σε άλλες δύο ακουμπάς Βέλγιο ή Λουξεμβούργο στο νότο, και σε περίπου μια ώρα (ή λιγότερο) έχεις ακουμπήσει τα ανατολικά σύνορα ή το λιμάνι στα δυτικά! Αυτή είναι όλη και όλη η ολλανδία των 16 εκατομυρίων κατοίκων (περίπου 3-4εκ. αλλοδαπών).

Με αυτά τα χαρακτηριστικά λοιπόν αναπτύχθηκε όπως αναπτύχθηκε ο κοινωνικός περίγυρος που πολλές φορές σας περιγράφω μέσα από διάφορα threads-posts ή που ακόμα θα σας πω με άλλες αφορμές αργότερα. Ο κοινωνικός περίγυρος είναι ο χώρος μέσα στον οποίο θα κινήστε όταν θα τελειώσετε με τα γραφεικρατικά και τις αιτήσεις, κάτι που είναι ένας μονόδρομος που θα τελειώσει σύντομα αφού δεν γίνεται αλλιώς! Το ύστερα λοιπόν είναι κατά τη γνώμη μου κάτι εξίσου σημαντικό. Είναι τα απίστευτα πράγματα που γνώρισα εγώ ξαφνικά πεταγμένη μέσα σε μια �compulsive� κοινωνία, ενώ δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη και η προηγούμενη εμπειρία μου στη Σκοτία δεν μου είχε διδάξει. Εξάλλου έχει σημασία αν πας κάπου σαν �φοιτητής� και ζεις στα kamers με άλλους �επισκέπτες� ή αν πας να ενσωματωθείς στην ντόπια κοινωνία γιατί εκεί θα ζήσεις. Γι� αυτά λοιπόν, λέω, δεν πιστεύω ότι ο μέσος ολλανδός είναι εύκολο να μπεί σε ένα καλούπι (του καλού όπως γενικοποιημένα ακούω ή άλλο), όπως δεν είναι εύκολο να μπεί κανένας λαός κάτω από ένα και μόνο τίτλο. Τα �είναι έτσι� και �είναι αλλιώς� είναι εντελώς υποκειμενικές απόψεις που βασίζονται σε αυτά που βλέπω, που ακούω και που διαβάζω στον μικρόκοσμο που ζω, στην περιοχή που ζω, με τους ανθρώπους που έτυχε να βρεθούν γύρω μου (όπως θα έκανε και ο καθένας).

Πολλές φορές έχω εκφράσει απόψεις που σε κάποιους δεν αρέσουν, το βλέπω και μερικές φορές το νιώθω ακόμα πιο έντονα� αλλά θέλω να σας κάνω να δείτε τον ολλανδό �μέσα σπίτι του� (αυθαίρετο; Συγνώμη). Όπως αν γνωρίσεις μια οικογένεια σε ουδέτερο έδαφος, θα βγάλει τον καλύτερο, τον πιο ευγενικό εαυτό της προς εσένα� όλοι έτσι δεν κάνουμε;� έτσι και ο ολλανδός σπίτι του, στο οικείο του περιβάλλον πετάει τη μάσκα που φόραγε έξω και φέρεται ελεύθερα. Μέσα σπίτι του λοιπόν (μέσα στην ολλανδία, ή αφού τον ζήσεις για καιρό) δεν είναι ο �θεός� που παρουσιάζεται στις διάφορες συζητήσεις� είναι ο θνητός με τα καλά και τα κακά του όπως όλοι οι άνθρωποι στη γη.

Ο λόγος (ίσως λάθος, ίσως σωστός, ίσως τίποτα από τα δύο, just so) που εγώ κάνω συχνά πυκνά το δικηγόρο του διαβόλου, είναι για να πω σε σας να μην εκπλαγείτε αν τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως είχατε ακούσει� ή �μη μασάτε δεν είστε πιο χαζοί�, μερικά πράγματα είναι απλώς θέμα επιλογής και όχι ικανότητας. Τώρα γιατί καίγομαι να ανεβάσω την κοινωνία της αγαπημένης μου χώρας (πιο) ψηλά; Ίσως να έχει να κάνει με δικά μου θέματα.
Ίσως τα πρώτα χρόνια να ήμουν και γω μια ελληνίδα που πετροβολούσε τη χώρα της, συμφωνώντας μαζί τους για όλα όσα μας κατηγορούσαν. Αυτό έβλεπα και αυτό έλεγα. Ώσπου είδα κάτι άλλο. Αυτό για το οποίο κατηγορείς τον άλλον, το κάνεις και συ. Γιατί τότε η κρίση και ο λιθοβολισμός; Είναι θέμα δικαιοσύνης� γιατί κάνεις ότι δεν αναγνωρίζεις κάτι που υπάρχει και στη δική σου χώρα; Λιγότερο; Σωστά. Υπάρχει όμως; Γιατί κάνεις την παρθένα και αρπάζεις πρώτος την πέτρα;

Ίσως να νιώθω εγώ καλύτερα ξέροντας ότι ο λαός που με γέννησε δεν είναι ένα άχρηστο σώμα και μια χαμένη ψυχή, έστω και αν όταν βγαίνω έξω, μια ξένη που δεν σκύβει, είμαι αναγκασμένη να αντιμετωπίσω άλλες συνέπειες...

Ίσως, επειδή βλέπω ότι αυτό στο οποίο υστερούμε είναι η αυτοεκτίμηση, η πίστη στον εαυτό μας, επειδή μας έπεισαν κάποιοι με μεγαλύτερο τσαμπουκά ότι δεν αξίζουμε, ότι είμαστε άχρηστα σώματα, χαμένες ψυχές� και δεν είναι έτσι, γιατί οι παρασιτικές συμπεριφορές υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες, απλά η χαμηλή αυτοπεποίθηση τις τονίζει και τις ενδυναμώνει.

Συχωρήστε μου λοιπόν την προσωπική ανάγκη να σας* βλέπω σαν κάτι περισσότερο από αυτά. Σαν ανθρώπους με δυνατό μυαλό, με έντονα συναισθήματα (μια και η μεσόγειος δεν θα βγεί από τα γονίδιά μας ποτέ) ανθρώπους με το κεφάλι ψηλά, με σχέδια, όχι δαρμένα σκυλιά με την ουρά στα σκέλια. Αν είναι αυταπάτη αφήστε με να την υποστηρίζω γιατί σαν άνθρωπος έχω ανάγκη να με κοιτάζουν στα μάτια και όχι να με δείχνουν με το δάχτυλο �εκεί κάτω, χαμηλά�. Είναι θέμα επιβίωσης, αφού ότι και να γίνει θα είμαι �η ελληνίδα�**!

Επίσης θέλω να πω �και μην το πάρει ο καθένας προσωπικά με το λάθος τρόπο- ότι ο μικρός μας κόσμος στο mofeu αποτελείται ΚΑΙ από άτομα που θα λέγαμε ότι έχουν ευθύνη για την κατάντια της ελλάδας, απλά και μόνο γιατί στατιστικά το αντίθετο δεν μπορεί να ισχύει (0% δεν υπάρχει). Αυτό το λέω απλά για να δείξω ότι το �οι άλλοι φταίνε� που όλοι ανεξαιρέτως φωνάζουμε συνεχώς, είναι μια αυταπάτη. Εμείς είμαστε οι άλλοι, εμείς έχουμε την ευθύνη αυτών που συμβαίνουν και όσο πιο μυαλωμένοι είμαστε τόσο πιο πολύ φταίμε. Μπορεί τώρα να αδρανούμε αλλά κάποια άλλη στιγμή θα κινηθούμε. Έτσι είναι η ζωή και οι νόμοι της φύσης. Το συντομότερο όμως που θα πάρουμε την ευθύνη πάνω μας, το συντομότερο που θα �ελευθερωθούμε� από το ζυγό που τώρα μας έχει γονατίσει.

* λέω �σας� και εννοώ όλους τους έλληνες που ζούν στην ελλάδα, και όχι μόνο τα μέλη στο φόρουμ� και θα ήθελα να είναι �μας� αλλά τύποις δεν ισχύει� επι τοις ουσίας όμως ισχύει απολύτως!

** πρόσφατα σε ένα πάρτυ γνώρισα έναν τραγουδιστή. Καναδός που ζεί και εργάζεται στην ολλανδία. Είχαμε μια ολιγόλεπτη ευχάριστη συνομιλία, ώσπου φτάσαμε στην ερώτηση για τις καταγωγές μας. Λόγω της κουβέντας μας για τη μουσική, το φόκους μου εμένα ήταν �είμαι από ένα πολύ μουσικό νησί, την κέρκυρα� του λέω με χαρά γιατί δεν ντρέπομαι που είμαι κερκυραία (δεν μου πέρασε από το μυαλό να πω ότι είναι από τη γαμ### χώρα που λέγεται Ελλάδα, δεν μπορώ να ζω καθημερινά με αυτό το perspective στη ζωή μου)� Μου απαντάει: �α, ελληνίδα� μμμ� για σένα πληρώνουμε�� ... ... αυτό τώρα κάντε το project στη ζωή σας σε καθημερινή βάση, πολλές φορές τη μέρα και ενώ θέλετε να ζείτε φυσιολογικά και είστε ένας άνθρωπος που δεν του έχει προσφερθεί τίποτα τζάμπα στη ζωή! Επίσης, σας πληροφορώ ότι δεν ξεκίνησε με την κρίση αυτό το ποίημα, αλλά χρόνια πριν� u get me?

Σκέψεις για την φορολογία στην Ελλάδα.

thodoris7 — Sat, 30 Oct 2010 20:41:46 GMT

Σήμερα είπα να γράψω κάποιες σκέψεις στο ιστολόγιο του mofeu .
Θα ήθελα να μιλήσω για την Ελλάδα .
Κάνοντας βόλτα σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας,έβλεπα μαγαζιά να έχουν ήδη κλείσει , να κλείνουν και να κάνουν προσφορές ώσπου να ξεστοκάρουν .

Οι ιδιοκτήτες των μαγαζιών που άλλωτε όταν τους ζητούσες να γίνει μείωση του ενοικίου , αντιδρούσαν και δεν ήθελαν και τώρα βλέπεις ότι προκειμένου να έχουν ανοίκιαστα τα μαγαζιά , κάνουν σημαντική μείωση για να υπάρχει ένα εισόδημα.

Άλλωστε όταν ρωτήθηκε ένας ιδιοκτήτης ενός καταστήματος ανέφερε ότι δεν έχει σκοπό να κρατήση ένα μαγαζί όπου το κράτος είναι στην ουσία συνεργάτης και είναι ουσιαστικά η μόνη χώρα στην Ευρώπη με φορολογικό συντελεστή 40%.

Τους περισσότερους φόρους πληρώνουν οι Έλληνες.Είμαστε πανάκριβη χώρα όσον αφορά τη φορολογία.Η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών με την υψηλότερη φορολογία στις επιχειρήσεις, αλλά και στους έμμεσους φόρους

Πως δηλαδή θα έρθει ένας επενδυτής στην Ελλάδα όταν στα αδιανέμητα κέρδη, τα κέρδη που επανεπενδύονται, ο συντελεστής που επιβάλλει η χώρα μας είναι στο 24%, υψηλότερα από την Ιρλανδία, την Ουγγαρία την Τουρκία και την Πορτογαλία;

Την ίδια ώρα, χώρες όπως η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Σερβία και οι Βαλτικές δημοκρατίες, προσπαθούν να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις με φορολογικούς συντελεστές στα διανεμόμενα κέρδη κάτω από 15%.

Μήπως το κράτος μας και οι κυβερνήσεις μας αντί να κάνουν αύξηση του Φ.Π.Α.,αύξηση του πετρελαίου και των συντελεστών κέρδους των εταιριών θα έπρεπε να κάνουν σημαντικές μειώσεις ώστε να υπάρχει αγοραστική κίνηση ;

Μήπως δεν κάνουμε βήματα προόδου αλλά η χώρα πάει πίσω;

Η ελευθερία είναι μια ωραία γυναίκα (να της την πέσ

siren — Thu, 10 Jun 2010 14:30:17 GMT

Η ελευθερία της πληροφόρησης και της επικοινωνίας μας κινδυνεύουν. Οι βασικές τεχνολογίες με τις οποίες επικοινωνούμε είναι όλο και περισσότερο θέμα λογισμικού και μερικοί θέλουν να πάρουν τον έλεγχό τους με πολύ επιθετικές πατέντες.
Το ίντερνετ σίγουρα δεν θα είχε την ίδια επιτυχία αν είχαν πατενταριστεί οι βασικές του αρχές και στάνταρτ. Υπάρχει ευρεία αποδοχή γι' αυτό και πριν λίγο καιρό δόθηκε ακόμη μεγαλύτερη έμφαση από τον Tim Berners-Lee, τον εφευρέτη του World Wide Web. Για πολύ καιρό, ήταν κανόνας ότι τα επίσημα στάνταρτ του ίντερνετ δεν θα πρέπει να περιέχουν πατενταρισμένη τεχνολογία.

Υπάρχει τώρα μια τάση από κάποιες μεγάλες εταιρίες να προσπαθήσουν να επιβάλλουν κάποιες πατενταρισμένες αρχές σαν παγκόσμια στάνταρ. Κατά κάποιο τρόπο, θέλουν να επανορθώσουν τώρα για μια �ευκαιρία� που έχασαν την τελευταία φορά. Για παράδειγμα, υπάρχει μια αντιπαράθεση για κάποιες πατέντες που έχει η Microsoft πάνω στο Sender ID, μια τεχνική anti-spam, και τους όρους με τους οποίους η Microsoft θα δώσει άδεια για αυτές τις πατέντες. Μια αρχική πρόταση για την άδεια θεωρήθηκε από κάποιους ότι ήταν ενάντια στο ελεύθερο λογισμικό. Ακόμη, η Microsoft και η SAP έφυγαν από το CEFACT (Centre for Trade Facilitation and Electronic Business) των Ηνωμένων Εθνών, επειδή άλλα μέλη του συνδικάτου ήταν ενάντια στην πρότασή τους να ανακηρύξουν σαν στάνταρ, πατενταρισμένες τεχνολογίες.
�Ήταν απλώς το ότι εάν είχα την τεχνολογία δικιά μου και τον ολικό έλεγχο, πολύ πιθανό να μην είχε ποτέ �απογειωθεί�. Η απόφαση του να κάνω το Web ένα ανοιχτό σύστημα ήταν απαραίτητη για να γίνει αυτό παγκόσμιο. Δεν μπορείς να προτείνεις κάτι σαν ένα παγκόσμιο χώρο και συγχρόνως να έχεις τον έλεγχό του.� Tim Berners-Lee,
δημιουργός του World Wide Web

OAEΔ

akisefi — Mon, 10 May 2010 11:29:15 GMT

Για όλους τοις ενδιαφερομένους μόλις γύρισα απο ΟΑΕΔ....
υπάρχει το Ε301 έντυπο το οποίο κάνεις αίτηση για να επιδοτηθείτε απο την χώρα που θα μεταναστευσετε (27 χώρες)
και επίσης ειναι το Ε303 αίτηση να μεταφερθεί το ελληνικό επίδομά(περιπου 430 ευρο) για 4 μήνες στην χώρα που θα πάτε διατραπεζικά
για περισσότερες πληροφορίες στους κατα τοπου ΟΑΕΔ( πρέπει να επιμένετε και να ζητήσετε συγκεκριμένα Ε301-Ε303 ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΜΟΝΗ ΜΟΥ ΠΗΓΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟ ΤΟΥ ΟΑΕΔ--ΕΛΛΑΔΑΡΑ)