Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα... Βιβλία τώρα... ποιός νοιάζεται; (εκτός από μένα και μένα και σένα που άνοιξες το ποστ )
Δεν μπορώ να αντισταθώ όμως, θέλω να το κουβεντιάσουμε...
Το διάβασα, το ξαναδιάβασα (ναι μην σχολιάσετε το ξαναδιάβασμα)... έγινε ένας καλός φίλος (ακόμα και στην επανάληψη το ίδιο συνέβη)... και μετά τελείωσε και ένιωσα σαν να έφυγε αυτός ο καλός φίλος σε μέρη μακρινά... Ισως το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ (και ο τοίχος μου είναι γεμάτος βιβλία διαφόρων θεμάτων).
Μπορεί να είναι μια ιστορία όπως σε πολλά μυθιστορήματα "αγόρι συναντάει κορίτσι" αλλά αυτή η ιστορία είναι απίστευτη, απίθανη... και προσεκτικά γραμμένη ώστε ενώ είναι η κεντρική ιστορία, δεν μονοπολεί τις σελίδες!
Δίνει πολύ χώρο σε γεγονότα, κοινωνικά και ιστορικά στοιχεία να βγούν στην επιφάνεια χωρίς να σε κουράσουν. Μέσα από τα μάτια αυτών των δύο νέων παιδιών μαθαίνεις για το Λενινγκραντ του 2ου παγκοσμίου πολέμου και τις απάνθρωπες συνθήκες που έζησαν (και λίγοι επέζησαν) εκείνους τους δύο τρομερούς χειμώνες της κατοχής, κατά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο.
Για όσους δεν το ξέρουν (ενοώ βέβαια όσους ήδη γνωρίζουν το πρώτο) είναι τριλογία. Το δεύτερο είναι επίσης δυνατό, και το τρίτο ωραίο αλλά κανένα δεν έχει πια τη μαγεία του πρώτου... όμως αξίζουν να διαβαστούν γιατί συνεχίζει η πληροφόρηση να είναι ευρεία, και το γράψιμο καλό... α, και οι ιστορίες ακόμα απίθανες...