Ετσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, όμως, η χθεσινή βραδιά ανήκει στον Ολυμπιακό.

Για να πω την αμαρτία μου (και δεν παριστάνω τον μετά Χριστόν προφήτη), ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι ο Ολυμπιακός θα έβγαζε έξω την Μπαρτσελόνα. Οσο για τον Παναθηναϊκό; Οπως όλοι -φαντάζομαι- πίστευα ότι από πλευράς τακτικής ο Ομπράντοβιτς θα κατάφερνε να πάει εκεί που θα ήθελε τον ρυθμό του αγώνα.

Ετσι κι έγινε: ο Παναθηναϊκός κατέβασε τη δημιουργία και την επιθετική παραγωγή της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, κυριάρχησε στο μεγαλύτερο διάστημα, αλλά είχε ένα τεράστιο κενό στη δεύτερη περίοδο (5 πόντοι, 2/17 σουτ και 6'30'' χωρίς καλάθι) και έμεινε επίσης χωρίς πόντο στα τελευταία 2 λεπτά της αναμέτρησης, όταν η ΤΣΣΚΑ έκανε ένα σερίκ 6-0 και πήρε το ματς, με τους πράσινους να αδυνατούν να εκδηλώσουν επίθεση στο τέλος.

Πιστεύω, όμως, ότι ακόμα κι έτσι και με τους Διαμαντίδη, Μπατίστ να μη βρίσκονται στην καλύτερη βραδιά τους και με τις επιλογές περιορισμένες στην επίθεση, ο Παναθηναϊκός θα είχε τύχη, αν σφύριζε διαφορετικά ο ανεκδιήγητος Μαρτίν.

Ο Ολυμπιακός έβγαλε ενέργεια όση δεν μπορούσε να βγάλει η Μπαρτσελόνα. Από την αρχή ως το τέλος. Κι όσο κυλούσε ο χρόνος τόσο διαπίστωνες ότι ο Ολυμπιακός... δεν χάνει με τίποτα, παρά το γεγονός ότι οι Καταλανοί πίεζαν και είχαν... κολλήσει κοντά του στο σκορ. Οταν ο Ολυμπιακός ήταν στο +4 αισθανόσουν ότι βρίσκεται στο +10, αυτή τουλάχιστον την εικόνα έδινε το ματς.

Απέναντι σε μια ομάδα που σκοράρει στο όριο των 70 πόντων (η άμυνά της είναι το καλό χαρτί της Μπαρτσελόνα) ο Ολυμπιακός κατάφερε να της βάλει ακόμα περισσότερο χαλινάρι και στο τέλος να ελέγξει τα νεύρα και την αυτοκυριαρχία του από τις προσπάθειες των Καταλανών να εκμαιεύσουν φάουλ.

Κι όταν τα πράγματα έφτασαν στην κόψη του ξυραφιού, ο Βασίλης Σπανούλης 1'09'' πριν από το τέλος έβαλε το μεγάλο τρίποντο, αλλά έδωσε και την ασίστ για το γκολ-φάουλ στον Ντόρσεϊ (16'' για το τέλος) που έστειλε τον Ολυμπιακό στον τελικό.

Συντάκτης : Νίκος Μπουρλάκης
Πηγή: Goal